Sygn. akt I C 397/23

UZASADNIENIE

wyroku uzupełniającego

               W pozwie z dnia 23 stycznia 2023 r. (data prezentaty) powodowie [OSOBA] i [OSOBA] domagali się zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej Banku Millennium S.A. z siedzibą w Warszawie kwoty 103.986,93 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 20.215,34 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, a nadto zwrotu kosztów procesu.

            Żądanie pozwu zostało oparte na następujących kluczowych twierdzeniach:

-     strony łączyła umowa kredytu z dnia 30 maja 2007 r. nr KH/0191/05/2007, której stronami byli [OSOBA] (obecnie [OSOBA] i [OSOBA] oraz Bank Millennium S.A.,

-   umowa jest nieważna,

-     kwota, której zasądzenia domagali się powodowie [OSOBA], jaka została uiszczona przez powodów [OSOBA] w wykonaniu nieważnej umowy, podstawę prawną roszczenia stanowią przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu wskutek spełnienia świadczenia nienależnego.

            Strona pozwana Bank Millennium S.A. z siedzibą w Warszawie domagała się oddalenia powództwa i zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

            W dalszym toku procesu strony podtrzymały stanowiska w sprawie.

               Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2024 r. Sąd zasądził od strony pozwanej Banku Millennium S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz powodów [OSOBA] i [OSOBA] łącznie (do ich niepodzielnej ręki) kwotę 103.986,93 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 5 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 20.215,34 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty.

            Na skutek pomyłki Sąd zasądził odsetki od kwoty 103.986,93 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 5 kwietnia 2023 r., mimo że intencją Sądu było uwzględnienie powództwa w całości. Zostało to zresztą wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2024 r.

               Pismem z dnia 5 lutego 2024 r. powodowie [OSOBA] o uzupełnienie wyroku i zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 103.986,93 zł również za okres od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia 4 kwietnia 2023 r.

            Sąd zważył:

            Wniosek o uzupełnienie wyroku zasługiwał na uwzględnienie.

            Stosownie do art. 351 § 1 k.p.c. strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu - od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

            W niniejszej sprawie Sąd omyłkowo nie orzekł o całości żądania odsetkowego zgłoszonego w pozwie, co uzasadniało uzupełnienie wyroku w tym zakresie.

            Przechodząc do merytorycznych podstaw zasądzenia odsetek za opóźnienie od kwoty 103.986,93 zł również za okres od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia 4 kwietnia 2023 r. należy wskazać, co następuje.

               Przyczyny, dla których umowa kredytu łącząca strony w niniejszej sprawie została uznana za nieważną, zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2024 r. Konsekwencją nieważności wyroku jest obowiązek zwrotu przez Bank na rzecz powodów [OSOBA], co w wykonaniu tej umowy świadczyli, stosownie do art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Niewątpliwie zatem Bank powinien zwrócić kwotę m.in. 103.986,93 zł.

Od przedmiotowej kwoty powodom należą się odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 k.c. Odnośnie do daty od której odsetki zostały zasądzone, należy wskazać, że na gruncie wyroku TSUE z dnia 14 grudnia 2023 r., C-28/22, nie można pozbawiać konsumenta (kredytobiorcy) prawa do odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych już od daty określonej w wezwaniu do zapłaty. Stanowisko przedstawione w orzeczeniu Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. akt III CZP 6/21, wiążące datę początkową możliwości dochodzenia odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia z datą odmówienia przez konsumenta potwierdzenia niedozwolonych warunków umownych uznać należy za nietrafne, co jednoznacznie wynika z wyroku TSUE z 7 grudnia 2023 r. w sprawie C-140/22. Wezwanie do zapłaty zostało stronie pozwanej [OSOBA] w dniu 12 grudnia 2022 r., a powodowie [OSOBA] 14 dni do spełnienia świadczenia, przy czym 26 grudnia 2022 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy. A zatem odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić od dnia 28 grudnia 2022 r., zgodnie z żądaniem pozwu.

Skoro w wyroku z dnia 22 stycznia 2024 r. zasądzono odsetki od dnia 5 kwietnia 2023 r., należało uzupełnić wyrok o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 103.986,93 zł za okres od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia 4 kwietnia 2023 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w wyroku uzupełniającym.

Sekr. proszę:

1./     odnotować uzasadnienie;

2./    odpis wyroku uzupełniającego z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi strony pozwanej [OSOBA];

3./     kal. 1 miesiąc z d.d.

Kraków, dnia 9 października 2024 r.