Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ewa Stefańska
Dnia 28 grudnia 2022 r.
w sprawie z powództwa przeciwko Santander Bank Polska spółce akcyjnej w Warszawie
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym 28 grudnia 2022 r. w Warszawie, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 23 lutego 2022 r., sygn. akt V ACa 700/21,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
- zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 5 400 zł
{pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Na oryginali: 1,•·f!:\ściwe podpisy
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 lutego 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie na skutek apelacji pozwanego Santander Bank Polska spółki akcyjnej w Warszawie zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 5 lipca 2021 r. w sprawie o zapłatę z powództwa , w ten sposób, że w
punkcie pierwszym oddalił powództwo o zasądzenie ustawowych odsetek za opóźnienie od 3 marca 2020 r. do dnia zapłaty od kwot 11 033,80 zł i 52 689,28 CHF i zastrzegł, że Santander Bank Polska spółka akcyjna w Warszawie ma prawo
powstrzymać się z zapłatą kwoty 2 968,48 zł do czasu zaoferowania przez -
-I na rzecz Santander Bank Polska spółki akcyjnej w Warszawie kwoty 70 OOO zł uiszczonej przez nią na podstawie umowy
kredytu na cele mieszkaniowe albo zabezpieczenia roszczenia o jej zwrot, a nadto Santander Bank Polska spółka akcyjna w Warszawie ma prawo powstrzymać się z zapłatą kwoty 8 065,32 zł i kwoty 38 937,87 CHF do czasu zaoferowania na rzecz pozwanego przez powodów zwrotu kwoty 180 OOO zł uiszczonej przez Santander Bank Polska spółkę akcyjną w Warszawie na podstawie umowy kredytu na cele mieszkaniowe albo zabezpieczenia roszczenia ojej zwrot; w punkcie drugim oddalił apelację w pozostałej części, a w punkcie trzecim orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji w całości oraz domagał się uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie od pozwanego na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano istotne zagadnienia prawne oraz wskazano na rozbieżności w orzecznictwie. Wątpliwości skarżącego dotyczyły w szczególności interpretacji art. art. 3581 k.c., art. 358 k.c., art. 41 pr.weksl., skutków stwierdzenia abuzywności postanowień wzorca, wykładni orzecznictwa TSUE oraz dotychczasowej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego na tle kredytów walutowych.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego
sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., li CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., Ili CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., li PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).
Z kolei powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (por. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. li CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., li CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., ICSK 111/08).
Skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów. Istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów nie występują, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w określonej kwestii, a nie zachodzi potrzeba jego zmiany. Przedstawiona problematyka była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. np. uchwałę 7 sędziów SN - zasadę prawną - z 7 maja 2021 r., Ili CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56; wyroki SN: z 4 kwietnia 2019 r., Ili CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20; z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., li CSKP 459/22; i z 4 kwietnia 2019 r., Ili CSK 159/17). Ponadto zagadnienia prawne wskazane przez skarżącego są w istocie pytaniami o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną z zastosowaniem konkretnych przepisów prawa.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
„
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., z uwzględnieniem § 2 pkt 7 w zw. z § 1O ust. 4 pkt 2 rozporządzenia [***] z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).
Z::i 7',; jcaość
l aCy w i l na Sądu awy ższego
Sara, awczenk o
' \
sck ró.tc\r.'" s; ijff\\ "