Wyrokiem z dnia 19 lutego 2020 r. (sygn. akt I C 842/17) Sąd Okręgowy we Wrocławiu zasądził od Santander Bank Polska S.A. (następcy prawnego Kredyt Bank S.A.) na rzecz naszego Klienta zwrot świadczeń nienależnych wynikających z wykonywania umowy kredytu we frankach. Orzeczenie obejmuje zarówno kwotę w złotych, jak i kwotę we frankach szwajcarskich, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
.
Sprawa dotyczyła jednej z klasycznych umów kredytu frankowego Kredyt Banku, zawieranych masowo w latach 2006–2008, opartych na mechanizmie waloryzacji kursem CHF ustalanym jednostronnie przez bank.
Stan faktyczny – kredyt frankowy Kredyt Bank
Nasz Klient zawarł w październiku 2007 r. z Kredyt Bank S.A. umowę kredytu mieszkaniowego „Ekstralokum”, w której:
-
kwota kredytu została wyrażona w złotych,
-
saldo zadłużenia oraz raty były waloryzowane kursem franka szwajcarskiego (CHF),
-
bank stosował własną tabelę kursów przy wypłacie kredytu oraz spłacie rat.
Umowa przewidywała:
-
przeliczenie kwoty kredytu według kursu kupna CHF z tabeli banku,
-
spłatę rat po kursie sprzedaży CHF również z tabeli banku,
-
brak jakichkolwiek obiektywnych kryteriów ustalania kursów walut.
W 2011 r. Klient podpisał aneks umożliwiający spłatę rat bezpośrednio w CHF, co – jak potwierdził sąd – nie usuwało pierwotnej wadliwości umowy.
Zakres rozstrzygnięcia – co zasądził sąd
Sąd Okręgowy we Wrocławiu zasądził od Santander Bank Polska S.A. na rzecz naszego Klienta:
-
14 100,22 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie,
-
25 000,38 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie,
-
pełen zwrot kosztów procesu.
Co istotne, sąd uwzględnił roszczenie dwuwalutowe, co jednoznacznie potwierdza, że w sprawach o kredyt we frankach możliwe jest skuteczne dochodzenie zwrotu świadczeń spełnionych zarówno w PLN, jak i w CHF
.
Abuzywność klauzul waloryzacyjnych
Sąd w sposób jednoznaczny uznał, że postanowienia umowy:
-
dotyczące przeliczania kredytu i rat według tabel kursowych banku,
-
przyznające bankowi swobodę i dowolność w ustalaniu kursów CHF,
stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ k.c.
W uzasadnieniu podkreślono, że:
-
Klient nie miał realnego wpływu na treść klauzul waloryzacyjnych,
-
umowa nie zawierała żadnych obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów ustalania kursów,
-
mechanizm ten prowadził do rażącego naruszenia interesów konsumenta i zachwiania równowagi kontraktowej.
Aneks i ustawa antyspreadowa nie „uzdrawiają” umowy
Sąd wyraźnie odrzucił argumentację banku, zgodnie z którą:
-
wejście w życie ustawy antyspreadowej,
-
podpisanie aneksu umożliwiającego spłatę w CHF,
miałyby usuwać skutki abuzywności klauzul waloryzacyjnych.
W ocenie sądu:
aneks regulował jedynie sposób spłaty kredytu, natomiast nie usuwał wadliwości mechanizmu waloryzacji kwoty kredytu i salda zadłużenia.
To stanowisko jest w pełni spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów powszechnych oraz Trybunału Sprawiedliwości UE.
Świadczenie nienależne i brak przedawnienia
Sąd uznał, że kwoty pobrane przez bank na podstawie abuzywnych klauzul stanowią świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 k.c.
Jednocześnie sąd jednoznacznie wskazał, że:
-
roszczenia o zwrot świadczeń nienależnych nie mają charakteru świadczeń okresowych,
-
w konsekwencji nie podlegają skróconemu terminowi przedawnienia,
-
termin przedawnienia wynosi 10 lat (dla świadczeń spełnionych przed nowelizacją).
Znaczenie wyroku dla spraw frankowych Santander / Kredyt Bank
Wyrok SO we Wrocławiu ma bardzo duże znaczenie praktyczne:
-
potwierdza wadliwość klasycznych umów kredytów frankowych Kredyt Banku,
-
pokazuje skuteczność dochodzenia roszczeń przeciwko Santander Bank Polska jako następcy prawnemu,
-
potwierdza możliwość zasądzania świadczeń zarówno w PLN, jak i w CHF,
-
wzmacnia pozycję kredytobiorców w sporach dotyczących umów zawieranych przed 2010 r.
Komentarz Themi
Ten wyrok doskonale pokazuje, że nawet w sprawach dotyczących „starszych” umów kredytów we frankach możliwe jest skuteczne dochodzenie roszczeń przeciwko bankowi.
W Themi od lat prowadzimy sprawy dotyczące:
-
umów Kredyt Bank / Santander,
-
kredytów frankowych zawierających klasyczne klauzule tabelowe,
-
sporów, w których bank powołuje się na aneksy lub ustawę antyspreadową.
Analiza takich orzeczeń jak wyrok SO we Wrocławiu z 19 lutego 2020 r. pozwala nam precyzyjnie dobierać strategię procesową i skutecznie reprezentować naszych Klientów w sporach z bankami.